--------------------------------------------------------
به یاد آزاده کامیارانی زنده یاد رحمت الله کرمی

رحمت واقعا مایه ی رحمت بود در بین آزادگان ملحق 11به صفا ومحبت معروف بود غمخوار آزادگان در اردوگاه بود سرباز بود سربازی جانباز برای اسلام وایران.

بعد از آزادی به بسیج گردان های عاشورا پیوست چون معتقد بود دفاع همچنان باقی است

بعد از آزادی با خانمی مومنه ازدواج کرد که حاصل این ازدواج یک پسر مومن ویک دختر عفیف بود اما اجل مهلتش نداد که درپناه شان روزگار بگذراند وبه علت روزهای سخت اسارت وبیماری های آن که تمامی آزادگان به نوعی درگیر آن هستند مظلومانه رجعت برگزید وبه سرای ابدیت رفت

اما فرزندان خوبش راه پدر را رها نکردند وپسرش رامین امروزه مشغول تحصیل در دانشگاه است تا علم پدر را همچنان بردوش داشته باشد ودختر مهربانش ازدواج نمود تا بتواند با تربیت فرزندانی صالح راه پدر را ادامه دهند

امروز به یادش عهد می بندیم تا راه همه آزادگان وشرافتمندان را ادامه دهیم تا این راه همچنان استوار باشد وگزندی از ناحیه ی دشمن نبیند دشمنانی که قسم خورده اند به هرطریقی که شده اسلام ناب را از سر راه بردارند اما تا مردان بزرگی چون رحمت الله هستند دشمن هیچ طرفی نخواهد بست واسلام وایران همچنان سربلند واستوار است

(روحش شادویادش گرامی )
----------------------------------------------------
یادی از آزاده قهرمان کامیارانی زنده یاد مصطفی کمانگر

یادش به خیر دوستانش در اردوگاه می گفتند مصطفی مرد بود ازمردانی که هیچ گاه پشت دوستانش را خالی نکرد پرستار آزادگان بیمار بود واز سهم غذایش برایشان می گذاشت در حالیکه سهمیه ی غذائی بسیار ناچیز بود شب ها بر بالین شان تا صبح بیدار می ماند تا احساس بی کسی نکنند او مردی بود از تبار مردان نینوا که تا آخر برسر عهدش ایستاد.

یک روز عراقی های بعثی یکی از آزادگان عزیز را کتک کاری می کردند یکی از این خدانشناس ها با یک میلگرد بر سر این مرد قهرمان می کوبد ودر دم به شهادت می رسد مصطفی که شدیدا گریه می کرد گفته بود به خدا انتقامش را می گیرم سرباز عراقی که فهمیده بود یک انسان را کشته است سخت ترسیده بود ومیلگرد را به گوشه ای پرت می کند مصطفی میلگرد را پنهان می کند تا درموقع مناسب انتقام دوست شهیدش را بگیرد بعد از چند روز که همین سرباز عراقی مشغول آمار گیری می شود وبه اسرا می گوید به خط شوند مصطفی از شلوغی های چنین لحظاتی نهایت استفاده را می برد ومیلگرد را با خود به صف آمار می برد وهمین که سرباز عراقی به نزد او می رسد از جای برمی خیزد وبا تمام توان بر صورتش می کوبد وتمامی دندان های آن کافر را که در مسیر میلگرد بوده در دهانش می ریزد که با سررسیدن سربازان عراقی مانع ادامه کتک کاری سرباز عراقی می شوند وشروع به زدن مصطفی می نمایند وتا سرحد مرگ او را کتک می زنند.

از آن به بعد مصطفی اندکی خوشحال بود حداقل توانسته بود ذره ای از شهادت دوستش را جبران کند هرچند همواره از خود ناراحت بود که چرا نتوانسته او را به درک بفرستدلازم بذکر است که بعثی های کافر مصطفی را جهت تنبیه به انفرادی مدت دار می فرستند.

اگر می خواهید بدانید انفرادی در اردوگاه چگونه بود همین کافیست که بدانید اردوگاه های سیبری وهیتلر نازی وگوانتاناموی آمریکا در مقابل آن، همه بهشت بودند اما مصطفی همه را به جان خرید تا نگذارد خون دوستش هدر رفته باشد.

بعد از آزادی مصطفای عزیز براثر همین شکنجه های عراقی ها وسایر بیماری های اردوگاهی زیاد در بین ما نماند وبه دوست شهیدش پیوست

(روحش شاد ویادش گرامی)